Grenslandpad: Van Thorn naar Sluis

363 km in 70 etappes. Afgelegd tot nu toe: 363 km. Eindpunt gehaald!

Routepunten: 9-8-7-6-5-4-3-2-1: van Isabellahaven naar Sluis (41 km)

Vragen of opmerkingen? stuur ons een mailtje.

Het boekje geeft aan dat het Grenslandpad 363 km lang is; wij hebben er lopend 395,81 km van gemaakt.

De slotwandelingen van het Grenslandpad hebben we gedaan in de periode van 19 tot en met 23 juni 2008. Een mooie stacaravan gehuurd in Sint Kruis, ergens diep in Zeeland, in the middle of nowhere, als uitvalsbasis. Als experiment nemen we deze keer de fietsen mee, kijken hoe het bevalt. De eerste wandeldag (20 juni) begint wat moeizaam omdat we het eindpunt van de dagetappe moeilijk kunnen vinden (Belgi blinkt niet bepaald uit door veel wegwijzers en onze sponsor heeft nog niet een Tom-Tom overhandigd...). Uiteindelijk lukt het toch (zie eerste foto) om de fietsen op het eindpunt te krijgen. We kunnen pas om 10.30 uur van start met het wandelen. Het is half bewolkt, een graad of 15 en een beetje wind. Lunch om 12.00 uur na 'slechts' 4,86 km gewandeld te hebben. Het is dan al 23 graden, meest bewolkt, windkracht 3. Het is een redelijk zware toch die dag vanwege het hoge gras op de dijk langs het Leopoldkanaal. Tegen onze gewoonte in ...de tweede keer...korten we de route een klein stukje in (kaart 7, niet helemaal naar Krabbe, maar langs het kanaal). Na 9,3 km wandelen komen we om 13.45 uur bij de fietsen aan. De fietsen zelf staan er nog, maar bagage-elastieken, reparatietasjes, en fietspomp zijn verdwenen, helaas. Er is aan het (olifanten-)slot gerommeld, met erg veel moeite is het nog te openen. We fietsen een beetje boos weer terug naar Isabellahaven (dat overigens op de fiets ook niet gemakkelijk te vinden is). Een spannende toch deze dag.

De dag erna gaan we verder, nu echter kijken we wat beter uit met de fietsen. We zetten ze in Eede, naast de kerk, in het fietsenrek bij de bushalte (moet op zondag toch wel veilig zijn, nietwaar?) en gaan met de auto op weg naar het startpunt in Bentille. Bij een bedrijf zetten we, met toestemming, onze auto neer. Het zal een lange rechte tocht langs het kanaal worden zonder al te veel variatie. Pauze om 11.40 uur na 8,57 km, bij ongeveer 25 graden Celsius, half bewolkt en windkracht 2. Tegen die tijd realiseren we ons ook, dat we weliswaar het olifantenslot om de fietsen hebben gedaan, maar dat de fietsen zelf niet op slot staan en dat de sleuteltjes er nog in zitten. We kunnen dus alleen maar benieuwd zijn of dat goed gaat, op die zondag in Eede. Eede blijkt uiteindelijk 15,82 km van het beginpunt vandaan te liggen. Op afstand zien we al dat de fietsen er nog staan, dichterbij zien we dat de sleuteltjes er nog keurig inzitten. Pffff... Met een stevige wind in de rug fietsen we langs het kanaal terug naar de auto. Nar wat boodschappen doen en benzine tanken in Aardenburg (errug mooi!!) rijden we naar ons huisje in Sint Kruis. We komen daar om 16.25 uur aan.

De allerlaatste etappe van het Grenslandpad doen we op 22 juni. We hebben bedacht dat het misschien ook wel handig is als we vandaag de bus gebruiken voor de terugtocht. Volgens de OV-info moet dat kunnen met een beetje geluk (bus rijdt elke 2 uur). Het stuk van Eede naar Sluis is nog verrassend mooi, net als het weer. Net voorbij het grensplaatsje Middelburg (authentiek gerestaureerd!) houden we op het Kerkepaadje een korte pauze, precies op de grens. Dan zijn we nog maar 3,7 km onderweg, maar allez, dat geeft niks. Via het zelfbedieningspontje lopen we langs het kanaal Sluis binnen, lekker vroeg om 13.30 uur. het is er een compleet gekkenhuis van de toeristen, want in Sluis zijn alle winkels op zondag open. MAAR WE HEBBEN HET EINDPUNT VAN HET GRENSLANDPAD (bij de vijf Oostenrijkse grenspalen in het centrum) BEREIKT !!! HET ZIT EROP....  Na enig zoeken weten we dat de bus helemaal aan de andere kant van Sluis zal stoppen. We vinden dat zonder problemen en keurig op tijd komt het busje voorrijden. Verder geen passagiers en voor 4 strippen per persoon brengt de chauffeur ons naar Eede, waar de auto staat. Probleemloze dag. Om 14.45 uur zijn we al in onze stacaravan terug en we nemen een lekkere borrel op de goede afloop. Totaal gelopen dit weekend 41,6 km. Totaal autokilometers: 631, inclusief heen- en terugreis naar Uden.

Binnenkort zullen we onze wandelingen vervolgen met het Deltapad (van Sluis naar Hoek van Holland) en daarna verder naar het beginpunt van het Pieterpad in Groningen.

Plek van de fietsen is eindpunt van de dagwandeling. Ze bleken er later nog wel te staan, maar toch enigszins gestript...

Even wennen, maar het is wel duidelijk wie hier wel en wie hier niet mag komen. We kwamen niemand tegen...

Vuilfilter bij het poldergemaal. Voornamelijk riet wat we zien...

Langs het Leopoldkanaal: heel erg lang en heel erg recht...

Soms is het gras wat aan de hoge kant en is het pad wat lastig te vinden...

Je kunt zien waar we gelopen hebben; dat is dus het pad...

Even uitpuffen na een paar kilometer hoog gras...

Langs het kanaal steeds weer een dubbele rij bomen, meestal pupulieren; die grote dateren van 1946...

Alsof je een kathedraal binnenwandelt, zo statig zijn die populieren...

Het weldadige korte middagdutje, ergens op de helft van de dagroute...

Dan aan de ene kant van het kanaal, dan weer aan de andere kant...

Moederpaard met veulen volop in beweging...

Een grenspaal bij Eede, einde van de dagetappe, waar ook onze auto staat...

Als je langs het kanaal even achterom kijkt, zie je toch wel een bijzonder landschap...

Weinig variatie langs het kanaal, maar wel mooi...

Een van de vennetjes, die opzij in het kanaallandschap liggen; een aardige afwisseling...

De pluizen van de populieren leggen als het ware een donsdeken over het landschap...

Alsof de pluizen in de trechter van het blad gezogen worden...

Drie omgevallen knotwilgen, geheel verwaarloosd, een bezienswaardigheid op zich...

De vlasvelden geven met de mooie bloesem een fluweelachtige indruk van het land...

Een enkele hooimijt komt verrassend tevoorschijn uit het weidelandschap...

Bhhhh, wij zijn waarschijnlijk de enige mensen die ze vandaag te zien krijgen...

Op de grens van Belgi en Nederland geven de wolken een mooie show weg...

Alle weipalen op dezelfde lengte maken. Het afgezaagde stukje is onze wegwijzer...

De weg is weg....

Sneukelen is Vlaams voor snoepen, peuzelen en smikkelen

De originele echte schandpaal in het geheel gerestaureerde plaatsje Middelburg...

Ludiek bord, zoals we dat niet erder zagen. Geen kinderen gezien trouwens...

Een van de laatste grenspalen op onze wandeltocht over he Grenslandpad...

Uitkijken waar je loopt. De koeien zijn er weliswaar niet, hun flatsen des te meer...

Dat is nu de vader van al die dikbilkoeien. Hij kon van dikbilligheid nauwelijks meer normaal lopen...

Het handbediende veerpontje, net voordat we Sluis binnengaan...

Een aardige manier om Sluis, het eindpunt van het Grenslandpad, binnen te komen; schril in contrast met de toeristengekte in het plaatsje zelf...

Eindpunt gehaald op een mooie zondagmiddag...

Ook eindpunt gehaald, op dezelfde zonnige zondagmiddag. En nu de bus terug nog zien te vinden...

Zonder woorden...

 

Grenslandpad: Van Thorn naar Sluis

(363 km) in 70 etappes. Afgelegd tot nu toe: 327 km.

 

Routepunten: 12-11-10-9: van Terneuzen naar Isabellahaven (16,19 km)

Historisch wandeldieptepunt op vrijdag 18 januari 2008, zo zou het blijken. Vol goede moed vertrekken we op die vrijdag richting Zeeland: vandaag een flink stuk, morgen rusten en zondag nog een flink eind om het kale stuk Belgi door te komen. We hebben een huisje in Groede gehuurd; we hebben dus in elk geval een goed onderkomen. We vertrekken in Uden om 07.14 uur, bij 9,4 graden Celsius en droog weer, redelijk winderig. Om 09.40 uur gaan we in Terneuzen aan de wandel en al gauw begint het te regenen, maar niet erg genoeg om de nieuwe poncho's aan te doen. het blijkt een kaal en hard stuk Zeeland te zijn, met veel regen en volledig open, zodat we pas na 12,95 km (om 13.20 uur) een rustpunt onder een boom kunnen vinden; alles doornat, zelf de nog opgerolde poncho's (!). We eten vlug een boterham en gaan toch maar verder omdat het onder die boom ook tot niks leidt. Een bar laatste stuk volgt: naar Isabellahaven (zie foto's hieronder), met stevige natte tegenwind en open terrein. Bij Isabellahaven is dus geen bushalte, zo blijkt. Vervolgens moeten we een uur wachten op een taxi. Wel lekker warm en droog die taxi naar Terneuzen (2 x 14,=);  totaal gelopen vandaag 17,77 km, inclusief het ijsberen tijdens het taxiwachten. Route volgens het boekje: 14 km. Later die dag blijkt dat we ons toch enigszins hebben overbelast en we besluiten om de rest van het weekend te relaxen en toeristisch bezig te zijn. Tol Westerscheldetunnel: 2 x 4,60. Totaal autokilometers dit weekend: 530. Perfect huisje in Groede (klik).

Poort van...

De herstart van het Grenslandpad op het vasteland: de busterminal van Terneuzen als prominent monument in het landschap van Zeeuws Vlaanderen. Onze Belgische taxichauffeuse noemt het enigszins smalend: "De Poort van Vlaanderen"

Waterwilg...

Een typerend beeld voor deze dag: veel voeten in het water. Een mooie knotwilg ergens langs de route is een van de weinige mooie dingen in het landschap. We zullen hem nog vaker zien, omdat we denken dat we verkeerd zijn gelopen. (Zie andere foto's).

Mutatie...

Enigszins aangepast merkteken van het Grenslandpad. Als je de wijzigingen op Internet van tevoren niet leest, weet je dus niet wat dit betekent. Na een paar kilometer besluiten we om terug te lopen naar een bekend punt: onterecht zoals later zou blijken.

Omleiding...

Op de route langs de Terneuzense industrie (voornamelijk Dow Chemicals) is de route enigszins verlegd: het aangekondigde fietspad iser niet meer en we worden naar de berm verwezen. Op zich geen punt, zij het dat het nogal stronkelige bermen zijn daar.

Braak...

De wandeltocht door en om natuurgebied De Braakman is bar: harde wind, regen en veel wijzigingen ten opzichte van het routeboekje. Veel zoeken dus en extra kilometers. Naderhand blijkt op Internet dat we hier niet hadden moeten lopen: de route is tijdelijk omgelegd.

Mooie Isabella...

Het Isabellakanaal leidt ons van De Braakman naar Isabellahaven, een opstappunt voor de bus. Met windkracht 5 recht van voren striemen de regenbuien ons voortdurend toch verder. Geen schuilen mogelijk, geen rustpunten. Alsmaar doorsjokken.

Jaagpad...

Het Isabellakanaal als je achterom kijkt; we zien een jaagpad tussen twee waterwegen.

Einde...

Moe, nat en brak zoeken we hier de bushalte: ook dit blijkt een vergissing te zijn. Nul bus hier.

Taxi...

Uiteindelijk wil een taxi ons wel ophalen: "Moet u nog een uurtje geduld hebben meneer".

 

 

(363 km) in 70 etappes. Afgelegd tot nu toe: 311,5 km.

 

Routepunten: 19-18-17-16-15-14-13: van Kruiningen naar de Westerscheldetunnel (33,5 km)

Op 24, 25 en 26 november hebben we vanuit een chalet in Domburg weer een flink stuk van het Grenslandpad geslecht. Zodra we de tunnel naar Terneuzen hebben gehad, komt het einde al in zicht. We hebben dit weekend drie stukken gelopen: van Kruiningen naar 's Gravenpolder (13,55 km), van 's Gravenpolder naar 's Heerenhoek (18,98 km, inclusief 3 km verkeerd gelopen) en van 's Heerenhoek naar de busterminal bij de Westerscheldetunnel (4,68 km). De eerste dag begint windstil, 6,7 graden Celsius, aardig wandelweer. Tegen de tijd dat we bij Kapellebank zijn, waait het langs de Westerschelde toch al wat meer, kracht 2 of zo. Na 12,13 km wandelen bereiken we om 13.00 uur het dageindpunt in s Gravenpolder, mooi op tijd. Het is dan 9 graden, half bewolkt en windkracht 2. Een mooie frisse zonnige wandeldag. Met een paar bussen via Goes komen we rond 14.00 uur weer in Kruiningen aan. We hebben dan 13,55 km gewandeld. De dag erna, zondag, starten we om 8 uur in s Gravenpolder, het waait al stevig bij een graad of tien. Om 10.00 uur houden we een korte pauze op een bouwplaats van het Zeegasproject, omdat daar een toilet en een zitplaats is. De middagpauze houden we rond de klok van 12 in het mooie Nisse, met zijn karakteristieke dorpsplein en de gezellige eenden die daar verblijven. De schoenen worden onderhand wel dik van de modder en de restanten van paarden, schapen en eenden. Met het zakmes lossen we dat op. Het waait al wat harder. s Heerenhoek blijkt een een katholieke enclave in het gebied te zijn, dus is er een caf, Walk Inn, open! Vanwege het steeds slechter wordende weer besluiten we van daaruit een taxi te bestellen. Het alternatief is tweemaal belbus met lange wachttijden. Helaas blijkt na enige tijd dat de taxi vastzit in een verkeersprobleem in de Westerscheldetunnel. De cafbaas is later zo aardig om ons met zijn eigen auto naar s Gravenpolder te brengen. Bijzonder sympathiek! Een kop koffie en een borreltje, samen 6,50 euro,  gaan er dan ook wel in. Dik na vijven zijn we zodoende weer in Domburg, na die dag 17,11 km gelopen te hebben. De maandag moeten we nog een restantje van de etappe naar de busterminal bij de Westerscheldetunnel doen, 4,68 km heen en terug. De volgende keer gaan we verder in Zeeuws Vlaanderen, Terneuzen om precies te zijn. Gedurende het hele weekend hebben we inclusief aanreizen en afreizen  in totaal 637 km gereden met de auto, de bekeuring voor te snel rijden kwam een paar weken later, 56 euro.

De grote sluizen bij Hansweert tussen Noorder Voorhaven en Zuider Voorhaven; imposant gebeuren...

Detail van de bewaard gebleven historische sluisrestanten bij Hansweert...

Zon- en wolkenspel boven Kapellebank...

De Westerschelde maakt het soms bont...

Gigantische molens voor windenergie, in het grote vlakke windere Zeeland...

Typisch Zeeuwse boerderijdeur en Zeeuwse vlag trots in top...

De molen, net buiten 's Gravenpolder, in een mooi zonlicht...

Het blijft spannend om over de spoorlijn te lopen, al is het een dode lijn...

Rustig uitkijkend over de polderweien, deze twee harde werkers...

Nu weten we ook waar de meeste zwarte bessen vandaan komen: van deze velden in Zeeland dus...

Ook als je een keer verkeerd loopt, zoals hier, kom je mooie dingen tegen...

De zon staat laag deze tijd van het jaar; hier net voordat we verkeerd zouden gaan lopen...

Dwars door het fantastisch mooie, maar modderige heggenlandschap bij Nisse...

De paadjes worden smaller naarmate we dieper in het landschap komen...

De standaard Zeeuwse boerderij, met het voorhuis los van de schuren en geteerd hout voor de gevels...

De eerste vette bui van die dag is duidelijk in aantocht; we zullen geen schuilplaats vinden...

Mooie familie knotwilgen, zomaar ergens onderweg in het weidse landschap...

De Nieuwekamerseweg tussen Nisse en Heinkenszand is een bijzonder monument voor kinderen die overleden zijn aan een stofwisselingsziekte...

Drie kinderen uit n gezin, een triest verhaal...

Een van de bijna honderd gedenkmonumentjes aan dit bijzondere laantje...

Opa woont hier kennelijk nog, van Jan en Alleman verlaten, zo lijkt het....

De dijk heeft een uitstulping op de plek waar ooit een dijkdoorbraak is geweest...

Over en door het hek, met de boterham nog in de mond; de bui komt eraan...

Bij de busterminal naar de Westerscheldetunnel heeft men ooit stukje mammoet gevonden...

Wachten de bus, die we helemaal niet willen hebben. Geen toilet hier, geen koffie, geen warme wachtruimte...

 

 

Routepunten: 25-24-23-22-21-20-19: van Woensdrecht naar Kruiningen   (33 km)

Op 20 en 21 oktober 2007 hebben we een weekend in Zeeland doorgebracht om de tocht te vervolgen, met als basis een stacaravan in Baarland (camping Scheldeoord) in de zak van Zuid Beveland. Op de zaterdag met de auto van Baarland naar het centrum van Woensdrecht (waar de bushalte is) en start wandelen om 10.10 uur. Het is dan 9,7 graden Celsius, 100% zonnig en nauwelijks wind. De aanloop naar het startpunt van de etappe bedraagt 2,44 km; daar beginnen we aan de dagetappe om 10.40 uur. Een uur en tien minuten later hebben we een kleine knakworstenpauze (5,88 km totaal) en het is dan al 14 graden. Lunch om 13.40 uur nabij de oude verlaten Oosterschelde getijdehaven Rattekaai, een wel heel bijzondere historische plek, waar de tijd heeft stilgestaan. Een tijdje later bereiken we Krabbendijke, waar ineens blijkt dat er deze week geen treinen rijden in Zeeland. Het vervoer gaat met NS-bussen. We kunnen er nog net eentje pikken richting Bergen op Zoom (2 x 3,60). Daar is het een OV-chaos bij het station, zodat we besluiten om maar een reguliere taxi te nemen naar onze auto in Woensdrecht ( 25,=). Deze zaterdag hebben we toch weer 18,77 km achter de hakken, met mooi weer en weinig wind. Rond etenstijd zijn we weer in onze caravan, Op de zondagochtend blijkt het gazon wit bevroren te zijn. De rijp laat zien dat het een winterse dag wordt; we starten bij 4 graden om 09.25 in Krabbendijke (de kerkgang van de oud-gereformeerden is in volle gang, waardoor we ons enigszins pottenkijkers voelen). We steken deze dag het smalste gedeelte van Zuid Beveland over en komen om 10.20 uur bij de Westerschelde aan (slechts 3,99 km). De rest van de dagtocht is hard, strak en kaal dijkenwerk, richting Kruiningen. Onderweg bestellen we op tijd de buurtbus (0900 8272006) bij de halte Station, niet wetende dat het station in Kruiningen bijna 3 km uit het centrum van het dorp ligt. Voor 2x7 strippen brengt een vriendelijk chauffeuse (uit Baarland) ons weer terug naar Krabbendijke bij het station. Het blijken 14,22 km te zijn die dag. We zijn weer vroeg in de caravan in Baarland (14.30 uur). Daags daarna gaan we weer naar Uden. Totaal gelopen deze dagen 32,99 km en 515 autokilometers gedraaid.

We beginnen met een rustig weilandtafereel...

De vers geploegde Zeeuwse grond is duidelijk anders dan in Brabant...

Dit is pas vette klei! Iets heel anders dan het zand in Brabant...

Handig als er onderweg zo af en toe een toilet beschikbaar is...

Even uitrusten en genieten van het weidse uitzicht op het werk aan de gasleidingen...

Op een van de vele bruggen in Zeeland kom je als het ware jezelf tegen...

De bessen zijn volop in de rijpingsfase...

Behalve veel weien zijn er in de eerste gedeelten van Zeeland vooral grote en veel kassen...

Ze lopen als het ware met ons mee, deze drie onwijzen uit het westen...

Onder langs de dijk aan de Oosterschelde: rustig, eenzaam en veel hoog gras...

Even tussendoor een notitie maken van het heersende weer op deze plaats...

En in de pauzes altijd weer de toelichtingen uit het wandelboekje rustig tot ons nemen...

Liggend in het gras en omhoog kijkend krijg je soms oog voor detail...

Een van de talloze kreken in de buiendijkse schorren aan de Oosterschelde...

Vergane niveaumeter bij het verlaten getijdehaventje Rattekaai...

Het Verdronken Land van Zuid Beveland; je moet het toch een keertje gezien hebben...

Schapen, schapen en nog eens schapen; al dan niet op de route van het Grenslandpad...

Als we langzaam en rustig naderen, rennen ze er met z'n allen snel vandoor...

Een pittoresk Zeeuws huisje uit vervlogen tijden in de buurt van Kruiningen...

Gezien de talloze historische vondsten is het hier verboden om zelf verder te zoeken...

De typische binnenkomst in het dorp Waarde, met zijn bomen op de dijk...

De eerste blik op de Westerschelde komt eraan, via een lange trap dwars op de Westerscheldedijk...

Veel is er vandaag niet te zien op de Westerschelde, nevelig en in de verte een enkels schip dat richting Antwerpen vaart...

Onderaan de dijk is veel materiaal aangespoeld, zowel oud als nieuw...

Zelf gevonden zonder er naar te zoeken: een potscherf uit de Middeleeuwen (of zo)...

 

Routepunten: 29,5-29-28-27-26-25: van Wouwse Plantage naar Woensdrecht   (15,22 km)

Op 24 september 2007 maar weer de stoute schoenen aangetrokken en de tocht vervolgd vanuit Wouwse Plantage. We arriveren daar per auto om 07.45 uur en gaan na een slokje meegenomen koffie op pad. Het is dan 16,4 graden Celsius en de wind waait al aardig (iets van kracht 3 4). De eerste kleine pauze (met knakworst en fries droogworstje) is om 09.30 uur, met 4,93 km achter de zolen. De temperatuur is dan al opgelopen naar ongeveer 19 graden. Een vroege lunch om 11.10 uur op een mooi punt op de Kraaijenberg bij Bergen op Zoom. Prachtig wandelbos daar! Tijdens het laatste open stuk van de tocht begint de regen ons te vergezellen en soms zelfs een lama! De wind neemt ook fors toe en soms zijn er felle buien. Koud dus... Een mooie tocht zonder veel asfalt, waarschijnlijk voorlopig voor het laatst. We hebben nog een flinke 'afloop' naar de bus in Woensdrecht (die pas twee uur later zou vertrekken). We onderhandelen met een gewillige taxichauffeur (hij moest toch leeg terug) om ons voor een relatief gering bedrag (toch nog 25,=) naar Wouwse Plantage te brengen. Het is intussen nat en koud geworden: 14 graden en windkracht 6 of 7. We zijn om 15.43 uur thuis met 255 autokilometers achter de trekhaak. Totaal gewandeld deze dag: 15,22 km.

Vandaag ook nog een flink stuk van De Zoom: lang, recht en hard...

Schitterende kleurenpracht...

Hoge beuken in lange rijen, oprijlanen van weleer...

Voor als je de weg niet meer weet...

Een rustpauze in een van de mooiste gedeelten van De Klavervelden, vlakbij de jeugdherberg...

Oud landschap, onverwacht in dit stuk van Nederland...

Een omheining van een speelveldje in het bos; vroeger waarschijnlijk een beukenhaag...

Lange statige beukenlanen, tot aan de snelweg toe...

Een uitwas...

De mas heeft dit seizoen een schimmelziekte; alles is aangetast...

Een meer toepasselijke naam hadden ze niet kunnen verzinnen...

Een eerste blik op de Oosterschelde, vanuit een schuilplaats...

Een mooi stuk Grenslandpad, dwars door de buitendijkse weiden...

Zelfs lama's kom je er soms tegen; in dit geval was die zeer belangstellend...

Rustplaats bij het einde van de dagetappe, nijvere huisvlijt...

 

Routepunten: 31,5-30-29-29,5: van Achtmaal naar Wouwse Plantage (19,5 km)

Voor de tweede keer een wandeling in augustus: dinsdag de 28e. We vertrekken thuis al vroeg om kwart over zes en komen na 125 km om 7.35 uur in Achtmaal aan. Na een slokje koffie (thermoskan) gaan we weer aan de wandel. eerst een stuk aanloop (1,86 km) naar het dagstartpunt. Het is dan 12,3 graden Celsius, windkracht 0,5 en zonnig. Vooral het begin van de tocht is lastig door al het water dat op de weg staat, of eigenlijk de kikkerpoelen in plaats van de weg. De etappe volgens het boekje begint  voor ons om 08.00 uur. De eerste kleine (knakworsten-)pauze houden we na 4,24 km (09.30 uur). Lunch om 11.30 uur (10,18 km), maar te winderig daar; even verderop een mooie plek voor een middagdutje; het is dan inmiddels 20 graden geworden, de wind is toegenomen tot ongeveer kracht 2, maar in de zon is dat wel lekker. Daar gaat alles bij elkaar toch een uurtje mee heen (12,32 km). Het is vandaag een etappe met veel asfalt onder de voetjes; zo is het jaagpad  langs de Spillebeek (Belgi) oftewel Zoom (Nederland) wel mooi, maar hard en lang. Kleine pauze op een bank daar (14.30 uur, 17,36 km, windkracht 3, 20 graden, half bewolkt). Uiteindelijk komen we na 18,11 km aan in Wouwse Plantage en we besluiten dat het genoeg is geweest voor vandaag; we laten ons door een taxi bij de kerk in Wouwse Plantage ophalen. Een overvriendelijke taxichauffeur brengt ons voor het luttele bedrag van 39,10 (oepsss...) naar ons startpunt in Achtmaal. Met aan- en afloop erbij hebben we toch weer 20 kilometertjes geslecht van het pad naar Sluis. De auto deed vandaag 229 km, uiteindelijk werd het 24 graden vandaag. Om 17.00 uur zijn we weer thuis.

De dahlia's voor het bloemencorso in Zundert aanstaande zondag zitten nog aan de struik...

Langs de weg bij het startpunt is het al herfst, zo lijkt het....

Het begin van de dagetappe is een flinke hindernis; alleen met een trekker kom je er nog doorheen...

De mas is ook wat vroeger dit jaar; klaar om geoost te worden...

Uitgestrekte masvelden langs de grens tussen Nederland en Belgi...

De eikels zijn ook al bijna rijp; ze beginnen te vallen...

Blijft voor ons een raadsel wat daar in dat bos gebeurt...

Het verhaal van Harten Vrouw; de gexecuteerde smokkelaar; spannend....

Gedenksteen ter ere van het voorval met HV

Al even geheimzinnig als bizar: komt vaker voor langs de grens en wat daar achter zit blijft een vraag...

Het is in elk geval duidelijk dat we niet welkom zijn hier....

De berm staat helemaal vol met 'ouderwetse' bloemen

Links Belgi en rechts Nederland; Grenslandpad ten voeten uit...

De trofeen van het Grenslandpad: de genummerde grenspalen; ze staan er allemaal nog...

Ook de fietsers hebben het wel eens moeilijk, zo komt ons over...

Geen commentaar...

Ook hier al een vroeg herfsttafereel in de vroege nazomer...

Schitterende kleuren en vormen langs de Zoom...

De Zoom, in Belgi ook wel Spillebeek genoemd, ligt in een diepe bedding...

Wondermiddel tegen blaren: aan te raden anti-blarenpasta van Kruidvat, 6,95. Duur, maar zeer effectief!

 

 

Routepunten: 35-34-33-32-31,5: van Rijsbergen naar Achtmaal (19 km)

De draad na lange tijd weer opgepakt... Op donderdag 2 augustus 2007 hebben we na enkele maanden non-wandelen de tocht naar Zeeland vervolgd. Vandaag van Rijsbergen naar Achtmaal. Om 06.20 uur vertrekken we uit Uden, richting startplaats. Na 93 km starten we om 07.14 uur bij de Rabobank in Rijsbergen. Het is dan 15,9 Celsius en nagenoeg windstil, half bewolkt. De eerste kleine knakworstenpauze houden we om 09.45 uur, 8,26 km gelopen hebbende; een kwartier onder een paar mooie bomen. De wind is intussen ook aangekomen in het landschap met naar schatting kracht 1. Bij Herberg In den Anker nemen we een kop koffie (11.00 uur; 2 koffie, een worstenbroodje, 4,25) en vervolgen dan ons pad. Om 14.00 uur komen we op het dageindpunt aan (18,8 km); de zon is er intussen ook wat enthousiaster bijgekomen. We moeten naar Achtmaal lopen (paar km) om de buurtbus ( 3,20) naar Zundert te pikken en vandaar weer de lijnbus naar Rijsbergen (3 strippen/persoon). Dat gaat allemaal redelijk vlot. Om 16.27 uur (na totaal 187 auto-km) zijn we weer thuis; het is intussen 26 graden geworden. Totaal 21 km gewandeld.

Al heel vroeg hebben we de nog slapende stad verlaten...

Kauwen op een dood stuk van een conifeer...

Ruim baan daar in de omgeving van Rijsbergen; iedereen slaapt nog...

Pas er wel een mouw aan, in dit geval een steen...

De ouderwetse manier van hooimijten maken...

Ook Clara toont belangstelling voor de vroege wandelaars...

Baronie van Breda: aarbeienkwekers en -telers dus...

Een sympathiek toegangspoortje bij een natuurgebied...

Het altijd mooie landschap, ook hier weer...

Keurig geknot en netjes op een rijtje...

Alsof je een poort doorgaat naar een nieuw landschap...

De bramentijd breekt dit jaar vroeg aan...

Een vertekend beeld of geleidelijke aftakeling?

Duidelijke menukaart naast de deur van Herberg In den Anker...

Zo hou je het eenvoudig voor het personeel...

Een bijna voorhistorische doorkijk in het landschap...

Een van de vele varianten korenbloemen...

Veel 'keuzemomenten' vandaag: linksom, rechtsom of er doorheen?

De route is verlegd: zou slechts aflopen...

In het boekje heet dit: 'zandpad'; de markeringen houden op...

Het Grenslandpad is ver zoek hier...

We zoeken ploeterend verder naar Het Pad...

Uiteindelijk toch het dagdoel bereikt...

Bij de kerk van Achtmaal wacht de buurtbus om ons terug te brengen naar Rijsbergen...

 

 

 

Routepunten: 39,5-38-37-36-35: van Ulvenhout naar Rijsbergen(19 km)

Op woensdag 28 maart 2007 hebben we vanwege het verwachte mooie weer maar weer eens een dagje gewandeld, richting Sluis. Om 6.38 uur thuis vertrokken en aankomst in Ulvenhout (bij de bushalte) om 7.45 uur (88,2 km). De zon is dan nog net niet zichtbaar op de horizon. Onderweg naar het Rondven kunnen we echter de eerste foto's van de zonsopkomst maken. We maken een kleine pauze om 8.35 uur (5 minuten) op het mooie uitzichtspunt bij het Rondven (na 3,37 km gelopen te hebben). Knakworstenpauze om 09.40 uur (15 minuten) bij de Hubertuskapel in Strijbeek. Even verderop (bij de Isidoruskapel) blijkt de fotocamera stuk te zijn (blijkt later een softwarefout te zijn). Noodgedwongen fotograferen we verder met de telefoon, wat nog niet eens zo slecht blijkt te zijn. Op een bank langs de Mark houden we toch weer even halt om 12.05 uur om te lunchen en wat te rusten; dan hebben we er 13,76 km op zitten. Al om 14.20 uur zijn we bij het geplande einde van de wandeldag: 18,78 km (= 26.455 stappen) verder. Vanwege het ingewikkelde openbaar vervoersschema, terug naar Ulvenhout, besluiten we in Rijsbergen een taxi te bellen; die brengt ons comfortabel terug naar het beginpunt, waar de auto staat (taxi 25,=, incl. fooi). Om 16.00 uur zijn we weer thuis in Uden. De temperatuur was 's morgens bij vertrek 8,6 graden Celsius, later op de dag een enkele keer oplopend naar 24 graden (!), lichte wind, onbewolkt. Een perfecte wandeldag dus weer.

De zon schijnt nog niet in het donkere water...

De eerste zonnestralen van deze heerlijke dag...

Doorkijkje in het landschap...

Ingeklemd zaagrestant van boom langs de weg...

We lopen een paar kilometer langs de prachtige Mark...

Inkijkje in Hubertuskapel te Strijbeek...

Kerkje, ergens onderweg...

Enig idee wat ze hier produceren?

Bolletjesstruikenfabriek...

Kijk, dat is tenminste een stronk...

Lieflijk beekje in het bos...

Er wordt heel wat afgeblaft hier...

Provisorisch ingerichte zithoek...

Een welverdiende middagdut...

Bijzondere woning op landgoed De Hondsdonk...

Hoezo was hier modder?

Tafereel in het Rondven...

Eenzame fotograaf op de grote stille heide...

Eenzame wandelaarster op het grote grasveld bij ven...

Geknakt door de storm...

Geen idee hoe ze heten, maar wel mooie beesten...

Hier zijn er nog meer...

Verwijzing naar de patroon van de landbouwers...

Kapelletje ter ere van St. Isidorus...(laatste foto met HP-camera)

In flinke draf komen ze voorbij...

 

Routepunten: 42-41-40-39,5: van Alphen naar Ulvenhout (21 km)

Zondag 11 maart 2007 hebben we de tocht voortgezet met de wandeling van Alphen nar Ulvenhout. Ook vandaag maken we weer uitgebreid kennis met de stormschade in de Nederlandse bossen; desondanks blijkt het vandaag een bijzonder mooie wandeling te zijn met veel afwisseling in boslandschappen. Om 7.15 uur vertrekken we met de auto uit Uden en na 75,4 km zijn we in Alphen. Het is rustig op de weg. De temperatuur is dan een graad of 5; later op de dag zal die oplopen tot 16 graden, met een windje van kracht 2 3 (zuidoost). Knakworstenpauze om 09.15 uur (7 minuten), na 4,56 km. Klein grote pauze (maar teveel in de wind) om 11.05 uur, echter 300 meter vinden we een beschutte plek op een bankje, bij een omgewaaide boor (zie foto). Pas dan ook begint de beloofde zon er door te komen. We hebben daar een half uur gepauzeerd. Om kwart over drie zit de geplande tocht er voor die dag op en arriveren we bij de bushalte; de bus zien we net wegrijden en op zondag rijdt ie maar een keer per uur. Dus noodgedwongen hebben we een uur in de zon in de berm gelegen. Ook niet verkeerd trouwens. Totaal gewandeld deze dag: 20, 52 km (= 28.903 stappen); 7 strippen per persoon voor de bus en totaal zo'n 150 km met de auto.

Startpunt van de dagetappe: kerk van Alphen, rustig en stil nog...

We gaan vandaag aanschouwen welke schade de recente stormen hebben aangericht...

De eerste hindernissen dienen zich aan...

Midden in de natuur kom je nogal eens wat aanwijzingen tegen...

Een creatieve oplossing voor een pad-aanwijzing...

Dikke oude beuken zijn imposant, ook al zijn ze kaal...

De paden op, de lanenen in; wij gaan altijd door...

Boom met rokjes...

De eerste nattigheid dient zich aan...

Niet alle paden blijken beloopbaar te zijn vandaag...

Mooi ven met moddige oevers...

Kudde ganzen in de aanval om ons van 'hun' veldje te houden...

Over bospaden en langs bosranden...

Nieuwe donkere sloten met vers water...

Sosm loopt de brug bijna onder water...

Flink in de wind zitten, dus col omhoog...

Soms ziet het Grenslandpad er niet echt uit als een pad...

Middagpauze uit de wind, nog net geen zon...

Weer zo'n mysteriezue nieuwe sloot...

Blik op mooi Zwartven...

Het gras is nog in winterslaap...

Overloopgebied, waar doorheen het Grenslandpad loopt...

Het pad blijkt toch het hoogste punt te zijn in de omgeving....

Overal om je heen dit tafereel...

Sosm ben je in een spookachtig licht...

18 bergen houtsnippers: oogst van de storm...

Even uitpuffen en een slokje drinken...

Doorkijk in het landschap...

Bus net gemist; dan maar uurtje luieren in de berm...

 

 

Routepunten: 47,75-46-45-44-43-42: van hoeve 't Aanrijt naar Alphen (24 km)

Zondag 22 oktober 2006 was het (na een weekje uitstel) toch weer zover; samen met Tineke gaan we weer een stuk van het Grenslandpad slechten. We vertrekken 's morgens om 07.04 uur uit Uden (met twee auto's) en rijden naar het kerkplein in Alphen (eindpunt van de dagwandeling); 75 km. We beginnen de wandeltocht om 08.20 uur bij Hoeve 't Aanrijt, waar we vorige keer zijn gestopt. We overleggen nog even met de boer over de plek waar we onze (bemodderde) auto het beste kunnen parkeren. ("De aardappelen zijn er nog nie allemaal af, dus hier is da nie hendig..."). We lopen niet zo hard vandaag; we hebben tenslotte tijd zat. Om 11.15 uur houden we een fikse pauze (knakworstenpauze overgeslagen wegens gebrek aan knakworsten) op een open plek in een pas afgeplagd stuk heide (nog maar 7,62 km gelopen). Uiteindelijk komen we flink moe om 16.40 uur aan op het kerkplein in Alphen (24,01 km, zo'n 34.000 stappen). Stiekem hebben we van het laatste stuk een enkele kilometer overgeslagen (niet onze gewoonte!), maar de vermoeidheid rechtvaardigde dat. Het is prachtig herfstweer vandaag, soms tot 20 graden warm en vaak een stevige wind, droog en halfbewolkt. In Alphen drinken we een kop thee, een cappuccino en een Palm ( 6,20). Als we om 18.45 uur thuiskomen is het donker en hebben we elk zo'n 190 km gereden. Het was een verrassend mooie etappe deze keer, eigenlijk wel de mooiste tot nu toe op het Grenslandpad!

Landschap nabij Hoeve 't Aanrijt; de herfst is dus begonnen...

Leuk laantje om de dagwandeling mee te beginnen...

Nederland houdt hier op en Belgi begint zijn eigen fietspaden...

Ze zijn er weer in grote aantallen: stuifzwammen langs de kant van de weg...

Ze zijn er weer in grote aantallen: de stuifzwammen

Als dat nou niet het typische Nederlandse herfstplaatje is...

De varens zijn al bezweken en maken het een beetje spookachtig..

Imposante beukenlanen zijn ons deel vandaag, steeds maar weer...

De mas is eraf (op ene heel klein stukje na), het land is weer ingezaaid...

Soms moet je er iets voor over hebben om die kabouter te fotograferen...

Oh, oh, oh, wat zijn wij blij met dat ei....

Rustig plekje op de hei om te pauzeren....

De warme chocolademelk (oud recept) smaakt goed tijdens de middagpauze....

Rodondendrons zijn door het warme oktoberweer al aan hun tweede bloei begonnen...

Het bos op het landgoed Gorp&Roovert staat helemaal vol met rododendrons...

Met de herfstzon wordt het op plekken toch nog zo'n 20 graden....

Het meanderende beekdal van de Aa verrast ons telkens weer met mooie taferelen...

Een sprookjesachtige aanblik vanuit een bruggetje over de Aa...

Natuurschoon in het stroomdal van de Aa...

Dode boom als symbool van het eewig wisselende seizoen...

Is dat nou een pijlstaartrups of heeft ie een extra vrachtje bij zich...

De paden op, de lanen in, vooruit met flinke pas...

Met z'n honderden komen ze weer tevoorschijn in het bos en langs de weg...

Vlak naast de vogelobservatiehut treffen we wel een heel bijzondere klimboom aan...

Vanuit de vogelobservatiehut heb je een fenomenaal uitzicht op het omliggende natuurgebied...

De typische kleuren van de gebouwen op landgoed Ooievaarsnest...

De herfst is nu toch echt begonnen...

Alphen in zicht; we zijn er bijna. Toch weer 24 km verder op het Grenslandpad...

De auto blijkt toch nog onaangeroerd op het kerkplein in Alphen te staan...

 

Routepunten: 49,5-49-48-47,75: van Reusel naar Hoeve 't Aanrijt (18 km)

Op maandag 11 september 2006 trekken we, na een paar maanden min of meer gedwongen wandelrust, de loopschoenen weer aan. Om iets voor kwart voor acht vertrekken we vanaf het kermisgebied in Reusel de dagtocht. Er is daar met de auto nauwelijks door te komen vanwege alle restanten van het drinkgelag van de vorige avond. In Reusel schijnt het bier zeldzaam goed te smaken. We wandelen snel naar het buitengebied om van de vroege zon te genieten. Het is nog frisjes, maar dat zal gauw veranderen. De eerste kleine (knakworsten-)pauze van een kwartiertje houden we om 08.50 (na 4,79 km). De grote pauze, inclusief een dutje houden we ergens midden op een bospad, zo rond 5 voor 11 (een uurtje). We hebben dan 11,73 km gelopen en nog steeds niemand gezien. We lopen natuurlijk nog wel hier of daar wat verkeerd: bij het Zwartven is het pad er ineens niet meer en op een gegeven moment staan we bij de Kruisberghoeve in Belgi, een knetterhete kilometer uit de route, midden op de dag! Dat alles maakt dat we die dag in totaal 21,67 km lopen.We komen weer in Reusel om 14.38 uur, nadat de alleraardigste bewoner van hoeve 't Aanrijt ons met zijn auto terugbrengt naar ons startpunt. We geven hem 10 euro. De kermis in Reusel is inmiddels in volle hevigheid losgebarsten, zo blijkt. Temperatuur aan het begin van de dag: 16 graden, later oplopend tot nagenoeg 30 graden. Zeer weinig wind vandaag. Totaal eigen autokilometers: 126. We hebben tijdens deze wandeling niemand ontmoet en dat is toch wel bijzonder!

De laten de heftige kermis in Reusel achter ons en gaan het land in...

Bij zonsopgang kun je het beste met een wandeling beginnen...

Het land is nog vochtig en schittert door de dauwdruppels...

De dauw maakt de spinnenwebben zo mooi zichtbaar

Een waar kunstwerk, geaccentueerd door waterdruppeltjes...

Het lange rechte pad op...

Waar is hier nou dat pad gebleven? Het moet hier ergens zijn...

Ze hebben het landschap bij het Zwartven gestolen!!

Jaja, en dan zou hier dat pad ongeveer moeten lopen, nietwaar?

Soms zijn de aanduidingen van het Grenslandpad wel een beetje verstopt...

Daar de je het voor: alle gietijzeren grenspalen op de grens van Nederland en Belgi een bezoekje brengen...

De paddestoelen zijn vroeg dit jaar...

Gras en nog eens gras deze keer; paden die soms moeilijk te vinden zijn...

Een kilometer verkeerd lopen in de brandende zon: terug dus!

Een monumentje uit de jaren vijftig, midden in een masveld...

Dorstig weer was het deze keer; op tijd gaan zitten en veel drinken...

Ook weer zo'n pad waar weinig mensen komen; wel lekker rustig op deze manier...

Het Turfven straalt dezelfde rust uit als de hele omgeving...

 

 

Routepunten: 54-53-52-51-50-49,5: van Witrijt naar Reusel (22,5 km)

Deze keer nemen we onze intrek in een bungalow op park Zwartven in Hooge Mierde, een comfortabel zespersoons huis in een bosrijk park. We brengen er het weekend door en gebruiken het park als uitvalsbasis voor een paar wandelingen: eerst van Witrijt naar Postel op vrijdag (9 km) en daarna van Postel naar Reusel op zondag (13,5 km). Op vrijdag 5 mei vieren we de bevrijding door 's morgens (07.30 uur) naar Witrijt (83 km) te rijden en daar bij het buitensportcentrum (SBP Outdoor Centre) ) de wandeling te beginnen. Minipauze bij een kappelletje, vlakbij de abdij van Postel (11.15 uur, 7,67 km) boterham, worteltje). Op het terras (2 cappuccino; 4,20) van de Postelse Hoeve, even verderop, besluiten we alsnog dat het voor vandaag genoeg is (9,5 km, vermoeidheid slaat toch toe). Uiteindelijk lukt het ons om via de vriendelijke mevrouw van de Postelse Bakker een taxi uit Arendonk (Belgi) te laten komen, die ons terugbrengt naar het begin van de dagtocht in Witrijt. De vriendelijke taximevrouw heeft nog nooit van Witrijt gehoord en ook haar Tom-Tom kent het gehucht niet; toch lukt het om er te komen ( 15,=). Het was drukkend warm die zaterdag met soms 30 graden. De zaterdag gebruiken we om uit te rusten, boodschappen te doen en te relaxen in en om de bungalow in Hooge Mierde. Zondagochtend, niet al te vroeg, starten we om 08.00 uur weer in Postel (doodstil nog daar) aan het vervolg, richting Reusel. Doel is om het centrum van Reusel te halen. Na 6,04 km knakworstenpauze (09.45 uur). Grote pauze om 11.10 uur (9,89 km). Aankomst op busplein te Reusel (caf 'La Gare', 1 Palm, 1 cappuccino; 4,25). Taxi naar Postel ( 20,=). Het ontbreken van openbaar vervoer in deze streek van NL/Belgi is toch wel lastig en/of duur. Het weer was die dag veel beter: beetje wind en zo'n 25 graden. Toch mooi weer 13 km op de route! Totaal 212 km met de auto in dit weekend.

Soms ben je blij dat je te voet bent, als je dit soort modderpartijen tegenkomt...

Lang geleden zijn ze hier opgestapeld en al die tijd zijn ze onaangeroerd...

De eerste echte lente-tekenen kondigen zich overal aan...

Stuifmeel en pollen vielen die dag met bakken uit de lucht...

Belangstellend gezelschap onderweg, niet echt spraakzaam...

Nu zal het toch wel duidelijk zijn, of niet?

Het trekpad langs het kanaal van Schoten naar Dessel: uitsluitend nog toeristisch...

Kleine schutsluisjes houden het water op peil in natuurgebied De Reuselse Moeren...

Een authentiek stukje bebouwing van de Postelse Abdij...

Onaangeroerde natuur in de bossen bij Reusel...

Ook hier weer zo'n teken dat de lente er nu echt gaat aankomen...

We steken weer de grens over van Nederland naar Belgi...

Een hele laan dode iepen, luguber gezicht...

De beukenlaan is weer fris en jong van blad vandaag...

Kruidenvijver op het terrein van de Abdij van Postel...

Ook hier ontbreken de muurbloemen niet in de oude kloostermuur...

Zou het nu wel een pad zijn hier of toch ook weer niet?

De enorme kruidentuin bij de Abdij van Postel, waar zeer diverse kruiden groeien...

 

 

Routepunten 58-57-56-55: van Riethoven naar Witrijt (19,5 km)

Op Goede Vrijdag (14 april 2006) hebben we de toch richting Zeeland voortgezet. Het belooft een redelijk droge dag te worden met weinig regen en misschien wat zon. We vertrekken met z'n tween vanuit Uden om 07.24 uur met de auto naar Riethoven, het eindpunt van de vorige wandeling. We starten met wandelen om 08.27 uur en stappen gestadig door tot ongeveer 10.20 uur (7,70 km). Dan houden we een korte (knakworsten-)pauze van een kwartier vlakbij de rotonde bij Eersel. Even verderop in Eersel zelf blijkt toch ook wel een gezellig caf te zijn, waar we buiten elk een cappuccino ( 3,30) nemen. Het is dan intussen 11.10 uur met 9,57 km achter de rug. Bij het ven op de Cartierheide maken we het zeldzame schouwspel van de baltsende meeuwenkolonie mee: een gigantisch spektakel met veel drukte en herrie, dat zijn weerga niet kent. Op een bankje in de zon genieten we er een tijdlang van. Via dit prachtige beschermde natuurgebied bereiken we uiteindelijk onze eindbestemming Witrijt om 14.45 uur (19,28 km). Van daaruit nemen we een taxi ( 25,=; taxichauffeur vindt het maar niks dat we niet zelf terug lopen...) naar onze auto in Riethoven. Daar is het nog steeds stil, rustig en verlaten. We rijden op ons gemak weer naar Uden. Totaal 104 auto-kilometers. Het weer: half bewolkt, af een toe een druppeltje regen, zuidwesten wind, varirend van windkracht nul tot vier.

De mooie beukenhaag in Riethoven leidt ons het dorp uit.

De zon laat het weliswaar afweten, maar de lente staat op uitbarsten!

Het 'Pronte Vrouwke' op de markt van Eersel gaat rustig haar gang en houdt alles in de gaten.

Even een dutje doen, in de zon, tussen de middag. Doet wonderen!

Een ijverige kever komt ons tijdens onze middagrust bezoeken.

Nu kun je er nog lopen, over een paar weken zijn de braamstruiken verder uitgegroeid.

De Cartierheide is inderdaad een natte hei; het effect van de regenbuien van gisteren is nog goed te merken.

Een van de mooie knuppelbruggen op de Cartierheide, leidt naar het grote ven met de meeuwen.

Het ven met de baltsende meeuwenkolonie. Het is een drukte van jewelste.

Een paar dagen lang komen ze hier samen om de lente te gaan vieren, zo lijkt het.

De wal langs het ven is lang geleden opgeworpen door de eigenaar van het gebied. Nu begroeid met berken.

De lente laat zich soms toch ook wel op een mooie manier aan ons zien.

 

Routepunten 61-60-59: van Achelse Kluis naar Riethoven (19,5 km)

De planning gaf aan dat we op zaterdag 18 februari onze tocht zouden vervolgens; vanwege ziekte en slecht weer een dag uitgesteld naar zondag 19 februari. Dat bleek een goede gok kwa weer te zijn. Om 7.00 uur vertrekken we uit Uden met de auto naar de Achelse Kluis, die om 08.00 uur nog in dikke ochtendnevel gehuld is; de kapelklok roept op tot actie en we starten dan ook op dat moment onze dagtocht. Het zal een Nederlandse etappe worden vandaag. Ons gemiddelde tempo ligt redelijk laag, maar is naar ons eigen gevoel wel goed. We genieten enorm van het wakker wordende Brabantse landschap, waarin verder niemand nog actief lijkt. De ochtend voert ons door het prachtige natuurgebied De Malpie, met zijn heidelandschap en schitterende vennen. We zien de ooievaar druk heen en weer vliegen. Het boekje telt op pagina 58 een stuk van de route dubbel, waardoor het aantal werkelijk gelopen kilometers (inclusief aan- en afloop en verkeerd lopen) minder is dan wat het boekje zegt: 18, 34 km. Onderweg ontmoeten slechts n Grenslandpad-wandelstel uit Tilburg; zij wandelen echter veel sneller dan wij. Al om 14.15 uur zijn we in Riethoven: dorp met niets dan stilte en rust. De bestelde taxi terug naar de Achelse Kluis laat even op zich wachten, maar wij zitten intussen lekker in het eerste voorjaarszonnetje, op een bank bij de kerk. Aangekomen bij de Achelse Kluis blijkt het daar topdrukte te zijn, in volledige tegenstelling met de ochtend, toen er nog niemand was. Rond 17.00 uur zijn we weer thuis. Het weer: droog, half bewolkt, 4 tot 11 graden Celsius, windstil tot soms kracht 3 (zuidoost). Totaal autokilometers: 113. Taxi: 25,=.

De ontwakende Achelse Kluis in de ochtendnevel van de Kempen. Een druk bezocht wandelgebied.

Daags tevoren heeft het flink geregend en op verschillende plaatsen is het uitkijken geblazen.

Drievoudige belangstelling op de ongestoorde vroege ochtend. We schijnen hoogstinteressante verschijningen te zijn.

Het eerste echt voelbare voorjaarszonnetje in de rug. Een smal paadje in het landschap.

Op veel plaatsen is het schoon en rustig, bijna netjes opgeruimd zelfs.

Het stroomgebied van de Dommel, een nat en moeilijk toegankelijk gebied met erg veel natuurschoon.

In het natuurgebied De Malpie zijn veel mooie vennetjes te zien, waar ook een oorverdovende stilte hangt, zo vroeg in de ochtend.

Het lijkt alsof muskus-ossen uit het water omhoogrijzen. Markante mini-eilandjes in het Grote Malpieven.

Een rustgevende blik op het Grote Malpieven, met zijn talloze watervogels. Geen strand, geen mensen, alleen maar natuur.

Het kapelletje van Sint Valentinus, vlakbij Westerhoven. Een plek met een bijzondere historie, zo leert ons de Grenslandpad-gids.

Tijdens Valentijnsdag (nt gemist) wordt hier een traditionele Katholieke processie gehouden met de intentie zoals hier vermeld.

Sommige bouwkundige werken zijn al een tijdje niet onderhouden. Het geeft een tijdloos krakter aan het landschap.

 

Routepunten 64-63-62: van Lozen naar Achelse Kluis (20,5 km)

Vrijdag 27 januari 2006 de 'reguliere' januari-etappes toch nog kunnen doen. Meelopers: Cor (met auto en navigatiesysteem) en Tineke. Vertrek met 2 auto's uit Uden om circa 07.00 uur naar de Achelse Kluis (dagfinish); van daaruit met auto van Cor naar Lozen, het startpunt van de dag. We beginnen om half negen te wandelen. Vandaag wordt het een Belgische etappe, uitgezonderd de tientallen meters dat de Achelse Kluis op Nederlands grondgebied ligt. Doordat het behoorlijk koud is (tussen -4 graden en eventjes +2 graden in de volle zon), stappen we voor onze doen stevig door; korte pauzes. De wind (NO-3 was verwacht) is gelukkig achterwege gebleven; de zon laat zich vandaag ook nauwelijks zien. de enige kroeg onderweg die we tegenkwamen was gesloten; koude lunch heet dat. In Hamont hebben we wel nog een lekker warme bak koffie kunnen drinken. Aankomst bij Achelse Kluis om circa 15.00 uur; aldaar wat geconsumeerd (uiteraard een daar gebrouwen Trappist, koffie, thee en cappuccino) en uitgebreid gewinkeld in de biologischeproducten-winkel (aanrader!). Thuis in Uden om ongeveer half zes 's avonds. Batterijen van stappenteller hebben het onderweg begeven, de gelopen afstand (22 km) is dan ook bij benadering. Totaal autokilometers: circa 325.

Voor een gesloten deur: meteen even verkeerd gelopen dus...

IJzig ven in de buurt van de viskwekerij op de Lozerheide...

De eenden maken er, net als wij, een uitje van vandaag...

En weer zo'n mooi recht gegraven kanaal, ook vandaag...

Dat bedoelen we dus met "koude lunch"... Leve de warme chocomel...

Grafheuvels, even voorbij Hamont. Indrukwekkend door eenvoud...

Het verhaal van de grafheuvels bij Hamont...

Koud vrouwtje bij koude paal in koud bos op koude dag...

De beschrijving in het boekje roept soms toch discussie op...

Het landschap is vandaag zo dood en bevroren als een diepvriespier...

De meelopers, Cor en Tineke, op gepaste afstand...

IJsculptuur, die een afbeelding van rokerslongen zou kunnen zijn...

Lieflijke boomblaadjes onder dun laagje ijs...

De Achelse Kluis in zicht, langs de mooie Warmbeek

 

Routepunten 67-66-65: van Stramproy naar Lozen (16 km)

Vrijdag 6 januari (in december de tocht afgelast vanwege ernstig koud weer); samen met Tineke. Vertrek uit Uden met twee auto's richting Lozen. Beetje lastig te vinden, maar uiteindelijk toch gestart om 09.00 uur met de tocht van deze dag. Toch stevig doorgelopen, afwisselend door Nederland en Belgi. Twee keer een pauze gehad met lekker warme chocolademelk. Aankomst in Lozen om 14.30 uur (na 17,28 km = 24.493 stappen). Temperatuur schommelt tussen 2 en 4 graden Celsius. Zwakke NO-wind, kracht 2 3. Terug met auto van Tineke naar Stramproy, van daar weer met beide auto's naar Uden. Weer thuis om 16.00 uur. Totaal autokilometers: circa 396.

Natuurbeelden

De paden op, de lanen in en Tineke fotgrafeert er lustig op los. Hier een beeld van een van de natuurgebieden langs de nederlands-Belgische grens

Modder

Het vriest net niet meer, maar de vorst van de nacht is nog in de blubber aanwezig.je kunt zien, dat er gisteren veel mensen hier gewandeld hebben

Door natuurgebieden

Prachtig door het middagzonnetje langs de rand van antuurgebied het Wijffelderbos, op de grens van beide landen

IJsbrekers

Lekker ijskrakken op de bevroren plasjes, waar verder nog niemand heeft gelopen die dag. Dat blijft toch altijd een kinderlijk genoegen

Grenspalen

Het fotograferen van de grenspalen hoort er natuurlijk bij. Ze zijn allemaal keurig onderhouden en goed zichtbaar. In het wandelboekje staan ze ook allemaal afgebeeld, dus kun je bijhouden wanneer je bij welke paal was

Stuthout

De Laurabossen zijn oorspronkelijk bedoeld voor de kweek van stuthout voor de Lauramijnen. Tegen de tijd, dat de bomen dik en sterk waren, was de mijn opgedoekt. Een mooi natuurgebied resteert

Moerassig

Het natuurgebied langs de Zuid-Willemsvaart is sterk moerassig en niet toegankelijk voor mensen. Een schril contrast met het kanaallandschap aan de overkant

Oneindig kanaal

Links het moerassige natuurgebied; rechts het oneindig lang lijkende kanaal dat naar het eindpunt van de dag voert. een door iedereen verlaten gebied, dat wel

 

Routepunten 70-69-68: van Thorn naar Stramproy (19 km)

Op zaterdag 19 november zijn we, als vervolg op het Pieterpad, begonnen aan het pad, dat langs de Nederlands-Belgische grens loopt. Op die dag hebben we de eerste drie etappes afgelegd. Een foto-impressie daarvan staat hieronder.

Start wandelen: 08.00 uur (82 km naar Thorn en v.v.). Aankomst Stramproy 14.10 uur. Afstand volgens boekje 19 km; gelopen afstand 23,01 km (32.410 stappen elk). Koud (-2 tot +2 graden Celsius), nagenoeg windstil, hele dag mistig. Per OV (2xbus) van Stramproy naar Thorn en terug met auto naar Uden. Aankomst Uden om 17.45 uur.

Net buiten Thorn (het witte stadje): de hele wereld is wit...

Ook de velden hebben voor de eerste keer van het jaar een laag rijp over zich...

Over plankenbruggetjes door het natuurgebied 't Vijverbroek': het eerste mooie stuk Belgi...

Spookachtig ligt ie daar in de mist: wat is hier gebeurd???

Midden in het natuurgebied, tussen de Gallowayrunderen en de Konikpaarden. Waar zijn ze?

Een van de talloze kruisen, die Limburg rijk is (hier op de grens van Nederland en Belgi)...

Twee stellen, in ijzige eenvoud aan de rand van de visvijver

Het boekje zegt 19 km, wij hebben er (zo blijkt aan het einde van de dag) 23 km van gemaakt... We waren de enigen op het Grenslandpad vandaag.

De bekende dingen voor onderweg: de wandelgids, handschoenen en hoed en af en toe een boterhammetje. Hier tijdens de rustpauze bij de Laurabossen